De gezuiverde versie van mezelf

Verlies dat je draagt, verlies dat je verandert. Over een vader die je mag missen en een kind dat je moet leren loslaten.

Ik heb al veel verloren in mijn leven. Verlies en moeilijkheden zijn mij niet vreemd. Maar niets is zo hartverscheurend als het verlies van een kind dat zich van je afkeert.

Het verlies van mijn vader is één van de zwaarste verliezen die ik ooit heb moeten dragen. Ik mis hem nog elke dag. Hoewel hij er niet meer is, leeft hij voort in mij als een blijvende aanwezigheid. Niet de conflicten die we soms hadden, maar de warmte, de liefde en de vele momenten waarop we gewoon samen waren. Die herinneringen verzachten het gemis. Ze nemen de pijn niet weg, maar ze maken haar draaglijk.

Mijn vader was een uniek mens. Authentiek, eigenzinnig en onvervangbaar.. Ik voel zijn liefde nog altijd als een warme kracht die met mij meereist. Zijn afscheid in het hospitaal was sereen, gedragen door liefde, warmte en verbondenheid.

Nu is er een ander verlies dat geen afscheid kent. Want wanneer een kind zich van je afkeert, is dat een verlies zonder einde. Een rouw die blijft bestaan.

Wanneer je gezondheid achteruitgaat en je lichaam niet meer doet wat het vroeger vanzelf deed, verlies je niet alleen fysieke kracht, maar ook een stuk van je mentale kracht. Ook dat is rouw.

Verlies verandert voorgoed je kijk op de wereld, op mensen en op wat echt is. Ik zie nu scherper dan ooit. Ik verdraag geen schone schijn meer. Geen valse verbindingen. Geen dingen die er ogenschijnlijk mooi uitzien, maar leeg zijn vanbinnen.

Mijn innerlijke vrede is heilig geworden, want ik heb er al te veel stukken van mezelf voor moeten begraven.

Want verlies komt niet altijd op dezelfde manier. Bij mijn vader was er een afscheid, hoe zwaar ook, en zijn herinnering blijft een bron van troost. Bij mijn kinderen en bij mijn gezondheid is er geen afscheid, alleen een langzaam wennen aan iets waarvoor je nooit hebt gekozen. Je merkt het eerst in kleine dingen, tot je op een dag beseft dat je niet meer terugkeert naar hoe het vroeger was.

Dat is ook rouw. Een wonde die niemand ziet. Je verliest stukjes van jezelf en moet leren leven met wat overblijft.

Wanneer je te vaak de mensen verliest die het dichtst bij je stonden, verschuift er iets diep vanbinnen. Wie ik was, bestaat niet meer echt. Ik beweeg anders door de wereld. Ik hou op een andere manier van mensen en van dingen, voorzichtiger en bewuster. Wie mijn veiligheid bedreigt of mijn innerlijke vrede verstoort, houd ik bewust op afstand. Zelfs mijn manier van staan is anders. Mijn gewicht, mijn aanwezigheid, alles voelt anders aan dan vroeger. Mijn glimlach draagt een gewicht dat de mensen om mij heen niet altijd lijken te zien, laat staan te begrijpen.

Deze versie van mij is geen gebroken versie. Het is een gezuiverde versie.

Ik waardeer alleen nog echte verbinding. Want ik weet als geen ander hoe snel iemand je kan worden afgenomen, van het ene moment op het andere. En al gaat de tijd voorbij, de pijn verdwijnt nooit helemaal. Ik draag dat verdriet in stilte, elke dag opnieuw. Daarom bewaak ik mijn energie tegenover alles wat vals aanvoelt. Niet uit hardheid, maar omdat ik die kracht nodig heb om overeind te blijven in mijn rouw. Ik weet wat het is om stukken van jezelf te verliezen en toch verder te moeten.

Dus, lieve lotgenoten, dit wil ik je meegeven.

De versie van jou die overblijft na al dat verlies is geen gebroken versie. Het is een gezuiverde versie. Je hebt geen schone schijn meer nodig, want jij kent de waarde van tijd en van wat echt telt. Die zwaarte in je glimlach hoeft geen schaamte te zijn. Ze is de prijs van een liefde die diep genoeg was om er een leven lang om te rouwen.

Je hoeft niet meer te zijn wie je vroeger was.

Je mag precies zo door de wereld gaan, behoedzaam en eerlijk, met een kompas dat alleen nog naar echtheid wijst.

Je staat steviger dan je soms zelf voelt, ook al lijkt de grond onder je af en toe nog te bewegen. 

Ik zie je