De pijn van blijven hopen

Er is een pijn waar niemand je op voorbereidt. Niet die van een ruzie, want die trekt na een tijd wel weg. Ik heb het over de pijn van wachten.

Wachten op een berichtje. Op een telefoon die overgaat. Op één teken van leven van je kind. 

Je zegt tegen jezelf dat je er niet meer naar gaat kijken. En dan pak je je gsm toch weer. Voor de zevende keer op een uur. Niets. Wachten op een teken van leven van je kind.

Hoop klinkt mooi. Ze staat in sierletters op kaartjes en in citaten die je vriendin je doorstuurt. 

Maar als je kind zwijgt, is hoop soms gewoon een wonde die niet dicht mag.

Ze helpt je overeind te blijven, terwijl je alles blijft voelen. En dat put je uit.

Wat mij het meest raakt, is niet eens de stilte zelf. Het is wat die stilte met mijn verwachtingen doet.

Ik heb altijd met vertrouwen naar mijn kinderen gekeken. Met de vanzelfsprekendheid dat ik open met hen kon praten. Dat ik gewoon mezelf kon zijn. Ik had nooit gedacht dat mijn eigen kinderen mij zouden afwijzen. Zonder meer. Daar stond ik niet bij stil. Zo stond ik gewoon in het leven. 

En dan zie je een kant van je kind die je niet kende. Je ontdekt de mens in je kind, met keuzes en gedrag die je nooit tegenover jou had verwacht. En dat doet pijn. Vroeger kon je open met elkaar praten. Nu wil je horen wat er speelt, begrijpen wat er veranderd is en voelen dat je nog iets voor hen betekent. Maar ze houden afstand, en jij blijft achter met zoveel vragen.

Dat is geen gewoon verdriet meer. Dat is desillusie.

Het beeld dat je van je kind en van jullie band had, valt in stukken. Je dacht dat je wist wat jullie voor elkaar betekenden. Nu weet je niet meer waarop je nog kan vertrouwen.

Want je kunt niet meer terug. Naar de ouder die je vroeger was, die zonder na te denken vertrouwde. Die is weg. Je blijft voortaan op je hoede, ook al wil je dat helemaal niet. Je wil je kinderen niet wantrouwen. Je wil niet piekeren over wat er achter je rug gezegd wordt of elk woord wegen omdat het later tegen je gebruikt kan worden. Maar het zit er nu wel in.

En dan komt de vraag die je niet meer loslaat.

Kan ik hen ooit nog vertrouwen? Kan ik nog open met hen praten, zonder bang te zijn dat mijn woorden later tegen mij gebruikt worden?

Ik heb lang gedacht dat de oplossing was om nog meer mijn best te doen. Nog een bericht sturen. Nog één keer uitleggen. Nog eens bewijzen wie ik ben. 

Tot ik merkte dat ik daar zelf helemaal in verdween.

Misschien is dit dus de les die ik nu moet leren, en ze is verschrikkelijk.

 Niet hoe ik hen terugkrijg, maar hoe ik de hoop op hun terugkeer laat afsterven. Want telkens opnieuw hopen en ontgoocheld raken, put mij uit.

Ik heb eigenlijk geen keuze. Die hoop brengt zoveel ontgoocheling en wanhoop mee dat ik er niet langer van kan blijven leven.

De hoop dat we ooit weer vanzelfsprekend samen aan tafel zitten. De verwachting dat ze mij ooit zullen zien zoals ik mezelf ken. De hoop op een verbinding die van twee kanten moet komen, want alleen van mijn kant lukt het niet. En wachten op een teken van leven van je kind.

Afsterven klinkt hard. Het is ook hard. Maar het is geen opgeven en het is geen liefde stopzetten. Ik hou nog steeds van hen. Dat verandert niet.

Ik kan alleen niet langer leven van de verwachting dat liefde alleen genoeg is om een band overeind te houden.

Als jij ook naast een lege stoel zit en en je gsm telkens weer vastpakt, dan wil ik dat je weet dat je hier niet alleen mee bent. Dit is zwaar. Dat mag je zeggen.

En  vertel me gerust hoe het bij jou is. Hoe ga jij om met het wachten?