Een onmogelijk bestaan

Wanneer stilte en afstand de liefde verstikken

Je kijkt naar je kinderen en je ziet een toekomst die enkel mooier kan worden.

Stiekem ben je ook trots. Al hang je dat niet aan de grote klok.

Ze gaven me de kracht om door te gaan. Om te vechten, om te blijven, ook als het leven hard was. Weglopen was voor mij geen optie. Er waren kinderen die op mij rekenden. Hun onschuld hield me overeind.

Als je reden van bestaan ook je grootste pijn wordt

En nu doet net die afstand zoveel pijn. Er zijn momenten waarop ik niet meer wil verlangen of hopen, omdat het gemis te zwaar weegt. Niet omdat ik minder van hen hou, maar omdat blijven hopen op contact telkens opnieuw pijn doet.

Blijf je trouw aan je eigen waarden? Of ga je tegen jezelf in om je kind niet te verliezen?

Een keuze die eigenlijk geen keuze is. Ik wil verantwoordelijkheid nemen voor wat ik gedaan of gezegd heb. Maar hoe doe je dat voor iets wat niet gebeurd is? Ik kan niet bevestigen dat iets gebeurd is als dat niet zo is, alleen om de ander gerust te stellen.

Ik heb gegeven wat ik had, met wat ik toen wist en kon. Soms was ik zelf moe, bang of ten einde raad. Mijn liefde was er ook op die momenten. Maar door die stilte kan het voelen alsof niets daarvan nog meetelt.

Wat doe je met al die liefde?

Wat moet een ouder nog met al haar liefde, als ze daar nergens meer mee terecht kan?
Ze staat daar dan maar. Met alles wat ze ooit was. Met alles wat ze gegeven heeft. Met alles wat ze blijkbaar niet heeft kunnen geven.

Ze heeft gegeven wat ze had.
Meer had ze niet.
Meer is ze niet.

Blijven houden van, maar op afstand

Ik wens mijn kinderen een mooi en liefdevol leven, met vertrouwen, verbondenheid en harmonie. Met mensen rondom hen die kunnen geven wat zij nodig hebben en wat ik hun niet kon geven. Ik hoop ook dat ze durven kijken naar wie ze met hun keuzes raken, en dat ze zorgvuldig omgaan met de mensen die van hen houden.

Zelf blijf ik achter met iets wat bijna niet te doen is: afstand houden van je kinderen, nadat je hen jarenlang dichtbij hield, beschermde, verzorgde en graag zag.

Ik blijf hen graag zien. Ook nu ik op afstand moet blijven.
Op afstand. Tot de tijd die afstand definitief maakt.

Ondertussen draag je een last die geen enkele ouder zou mogen dragen. Het gevoel dat alles wat je gegeven hebt niets meer waard is. Dat je zelf nooit iets waard bent geweest.

Als jij dat gevoel kent, wil ik je zeggen dat het niet klopt. Wat jij gegeven hebt, was echt. Jouw liefde, jouw zorg, al die jaren. Ook als daar vandaag geen erkenning voor komt.