We krijgen allemaal dezelfde tijd

Waarom "ik heb het te druk" meestal een excuus is

We krijgen allemaal evenveel uren per dag. Vierentwintig, niet meer, niet minder. En hoe we die tijd invullen, dat is nog altijd onze eigen keuze. Da's zowat het eerlijkste wat er is.

Niet iedereen die het druk heeft, zoekt een excuus. Maar mensen maken wel tijd voor wat voor hen belangrijk is. Ze antwoorden hun collega's of vrienden binnen het uur. Ze checken hun gsm twintig keer per dag, soms zonder dat er zelfs iets binnenkomt. Ze scrollen uren aan een stuk, ze maken plannen tot in de details, en op de een of andere manier vinden ze toch altijd tijd voor waar ze echt om geven.

Dus als iemand meermaals zegt dat ze het te druk hebben, ga er dan niet meteen van uit dat hun leven overweldigend is.

Soms is de waarheid veel simpeler.

Dan ben je op dat moment gewoon geen prioriteit voor hen. En dat is soms pijnlijk om te aanvaarden, want hoop doet ons dingen goedpraten die eigenlijk zo klaar als een klontje zijn. We vertellen onszelf dat ze gestrest zijn, dat ze moe zijn, dat er iets speelt. En misschien is dat soms ook zo, maar mensen laten zelden liggen wat voor hen echt telt. En iedereen geeft aandacht aan wat voor hen het meeste waard is.

Dus stop met verklaringen zoeken. Stop met smeken om een beetje regelmaat. Want de mensen die je echt waarderen, die maken tijd. Geen excuses. Punt.

En dan is het echt wel triestig als het over je eigen kinderen gaat. Als volwassen kinderen amper tijd voor je vinden, terwijl er wel altijd tijd is voor hun sport, hun vrienden, hun hobby's. En dat je als ouder het gevoel krijgt dat je gewoon nog een verplicht taakje bent tussen al hun drukte, terwijl diezelfde ouders jaar na jaar, dag na dag, nacht na nacht zo oprecht voor hen gezorgd hebben. Zonder klagen. Zonder in de plaats iets terug te verwachten.

Dat contrast, dat doet zeker iets met een mens.

En soms voel je al aan dat die schaarse bezoekjes maar een voorbode zijn van erger, van de dag dat ze alle contact stopzetten.

Dus word je stiller en afwachtend. Je vraagt minder, verwacht minder en probeert jezelf niet te veel te laten voelen wat je eigenlijk al begint te vermoeden. Niet omdat je niet meer verlangt naar contact, maar omdat je bang wordt om telkens opnieuw teleurgesteld te worden.

En misschien is dat wel een van de pijnlijkste kanten van zo'n verwijdering. Dat je als ouder niet alleen iemand begint te missen, maar ook langzaam leert om minder plaats in te nemen in het leven van je eigen kind.

Terwijl je nooit gevraagd hebt om op de eerste plaats te staan. Je wilde alleen nog voelen dat je ergens mocht blijven bestaan.